dannagarcia.blogr.com - Blog (RSS 2.0)

DANNA GARCİA’NIN BİYOGRAFİSİ

dannagarcia — Tue, 29 Jan 2008 17:37:57 +0100

Danna Garcia aprendio a jugar frente a las camaras y crecio ante millones de televidentes en su natal Colombia. Apasionada por su arte, alegre y de gran calidad humana, Danna siempre se ha distinguido por sus ganas de querer hacer las cosas bien. Esta joven actriz inicio su carrera a los cuatro anos y desde entonces su rostro no ha parado de multiplicarse en millones de hogares en todo el mundo.

Desde que interpreto a la inolvidable Marcela Vallejo en la telenovela Cafe con aroma de mujer, uno de los mayores éxitos televisivos de la última década, Danna se proyectó internacionalmente. Con su carisma, sencillez, profesionalismo e inigualable talento llegó a millones de hogares en toda América Latina, Estados Unidos, España, Italia, Indonesia y hasta Japón.

Hija de la reconocida cantante de los años setenta Claudia Osuna, empezó grabando comerciales de televisión y a los siete ya conducia Notituticuanti y protagonizaba los seriados Imaginate,Tantas Cosas y Seres queridos. Luego vinieron mas de 25 apariciones en television y en telenovelas de alto nivel como Al final del Arcoiris, Azúcar, Zarabanda, La Casa de las dos Palmas, La otra raya del tigre y Victoria.

En 1996 DANNA se convirtio en la primera colombiana en protagonizar en Mexico al estelarizar la telenovela Al Norte del corazón de TvAzteca. Luego de varios meses de trabajo regreso en 1997 a Colombia para representar a la dulce Sofia Santana en la telenovela Perro amor, en donde recibio el cariño del público, varios premios y nominaciones. Danna, una eterna enamorada de Mexico, regresaria despues de dos anos al pais azteca para protagonizar la telenovela Háblame de amor. Al finalizar las grabaciones, viajó a la ciudad de Nueva York para continuar con sus estudios de teatro en Lee Strasberg Theatre Institute. Despues de varios meses, acepto la oferta de fonovideo para protagonizar La Revancha en donde representaría a Soledad y estaría rodeada de un elenco internacional. La telenovela se transmitió en Estados Unidos a través de Univision obteniendo excelentes ratings al igual que en Puerto Rico, Venezuela, Mexico, España, Holanda,Grecia y otros países de Europa.

Pero Danna no sólo actúa, también heredó el talento para el canto. En 1994 junto con su hermana Claudia y dos integrantes mas formaron el grupo Café Moreno. El álbum grabado en los estudios Crescent Moon de Miami se convirtió en un verdadero hit en Colombia. Sin embargo, después de dos producciones y obtener discos de oro y de platino, el grupo se desintegró y desde ese momento DANNA consolidaría su carrera como actriz. Sin embargo, y para alegria de sus seguidores, no ha permanecido totalmente alejada del canto al interpretar temas de dos de sus telenovelas Perro Amor y Háblame de amor.

Aunque declara que su familia y la actuacion ocupan la mayor parte de su corazon y de su tiempo, su espiritu emprendedor ha hecho de Danna una mujer integral que siempre quiere superarse. Danna nunca ha dejado de lado su formacion tanto actoral como en otros campos. Ademas de muchos cursos extracurriculares, tomo varios semestres de Comunicacion Social y estudio administracion de empresas, carreras que apesar de su gran esfuerzo no ha culminado aun por sus multiples compromisos actorales. Despues de protagonizar el fenómeno mundial ”Pasion de Gavilanes” culminó 2 proyectos con altos indices de audiencia, “Te voy a enseñar a querer” y ” Corazon Partido” transmitidos por la cadena Telemundo. En la actualidad se encuentra dedicada a sus compromisos publicitarios y preparandose para el rodaje de su proxima película.

Danna Garcia no solo ha demostrado ser una gran actriz apasionada por su carrera, inteligente y con valores, sino tambien una profesional que le pone amor a todo lo que hace.

Tunalım:www.mehmettunabas.tr.com.tr

Yes the dear *Danna;This world one stage.

Everbody is Ing the film of the life play in the world.

World widthness beautifull women 49 desk.(www.askmen.com)

You dear congratulate.

You real life film happy days wish.Yoursfaithfully

DANNA GARCİA’NIN KARİYERİ

dannagarcia — Tue, 29 Jan 2008 17:35:38 +0100

Career Events…Some of her performances:

“CORAZON PARTIDO”

“TE VOY A ENSEÑAR A QUERER”

“PASION DE GAVILANES”

“LO QUE CALLAMOS LAS MUJERES”

“LA REVANCHA”

“HÁBLAME DE AMOR”

“PERRO AMOR”

“AL NORTE DEL CORAZON”

“EL DIA ES HOY”

“VICTORIA”

“CAFE CON AROMA MUJER”

“LA OTRA RAYA DEL TIGRE”

“SIDA…CADENA MORTAL”

“SERES QUERIDOS”

“PRIMOS”

“SETENTA VECES SIETE”

“LA CASA DE LAS DOS PALMAS”

“LA FUERZA DEL AMOR”

“ZARABANDA”

“AZUCAR”

“SOLO UNA MUJER”

“AL FINAL DEL ARCO IRIS”

“IMAGÍNATE”

“NOTITUTICUANTI”

“NO CULPES A LA PLAYA”

“TANTAS COSAS”

Danna Garcia

Tunalım…

HISTORY OF ANATOLİA(Anadulu tarihi)

dannagarcia — Mon, 28 Jan 2008 13:05:58 +0100

Anatolia has given rise to many civilizations in the course of history. Although not as advanced as Egypt or Mesopotamia, the Hatti, who spoke a language characterized by prefixes,were nevertheless one of the more advanced societies of their age(3000-2000B.C.). The objects on display at the Ankara Museum of Anatolian Civilizations constitute the finest Bronze Age collection in the world next to the Ur Treasure in the British Museum. The Ankara collection, dated at 2000-1900B.C., comes from tumuli at Alacahoyuk, Horoztepe and Mahmatlar, and includes artifacts in gold silver, electrum bronze and ceramic.An Outpost Against Invasion From The Balkans : TroyDuring the time of the Hatti, Troy I (3000-2500) and Troy II (2500-2200) represented the Bronze Age in northwestern Anatolia, that is to say at Canakkale.Both fell within the sphere of Aegean culture, and Troy II had a particularly brilliant age. The gold vessels unearthed by Heinrich Schliemann, and kept in the Berlin Völkerkunde Museum, unfortunately vanished during World War II. The riches of Troy are now represented by the gold jewellery on display in the Istanbul museum of Archaelogy. Troy III-V (2200-1800B.C.) is a continuation of Troy II.Migration Of Indo-European Peoples Into Anatolia
The Hatti-Hittite Princedoms

The Indo-European migrations, which took place over a vast territory extending from Western Europe to India, brought some peoples over the Caucasus into Anatolia. The Nesi people settled in Central Anatolia, the Pala in Paphlygonia, and the Luwians in Southern Anatolia. In the course of these migrations the new arrivals gradually captured the Hatti princedoms to form first the Old Hittite Kingdom (1660-1460 B.C.), and than the Great Hittite Kingdom(1460-1190 B.C.).

The Hittite Empire (1660-1190 B.C.)

The Hittites founded a federative feudal state, and during their final two centuries constituted one of the two superpowers of the age, the other being Egypt. Indo-European in origin, the Hittites recognized equality between men and women,and indeed their law incoporated rights even for slaves. No other legal system in the world at that time was so advanced. Although the monarchy passed from father to son, this was a kingship based on the idea of “primus inter pares”,first among equals, for the ruler was required to bring many matters before the senate, which was made up of aristocrats known as the Pankus class.

At a time in the Near East when the flaying and impaling of enemies was the rule, when heads and hands would be lopped off and pyramids made of them, the Hittites were astonishingly humane, almost like civilized of nations today.

The Hittites adopted the Hatti religion, mythology, language and customs, as well as their names for places, mountains, rivers and persons. Because the Mesopotamians called Anatolia “the Land of the Hatti”, the newcomers were mistakenly given the name “Hittite”.

Hittite architecture was highly original, and included the strongest city walls of the Near East in the second millenium B.C. They also built the most magnificent temples, and developed a figurative art that was to be widespread in Anatolia.

The Ilium of Homer’s Iliad Troy VI (1800-1275 B.C.)

As the Hittites were settling in Central Anatolia, another Indo-European people were flourishing in the Canakkale region at Troy VI, which today is one of Turkey’s finest ruins, with a city wall preserved to a height of four meters, and a number of well preserved megaron type houses.

The Ilium of King Priam, in Homer’s epic, corresponds to layer VIh(1325-1275 B.C.), and was destroyed in an earthquake, while the city captured by the Achaeans was Troy VIIe (1275-1240/1200 B.C.). When Troy VIh was destroyed in an earthquake in 1275 B.C., followed by the pillaging of Troy VIIa in 1240/1200 at the hands of The Achaeans, a staunch outpost against incursions from the nortwest- an outpost which had stood for two thousand years was gone. And indeed, the crude hand-made pottery discovered in Troy VIIb2 / 1240-1190 B.C.),like the Buckelceramic pots found in Troy VIIb2 (1190-110), are of Balkan Origin. Having captured Troy in 1200, the Balkan peoples proceeded to occupy Anatolia in waves; around 1190 they destroyed the Hittite capital of Hattusas and penetrated as far south as the Assyrian border.

Civilizations Which Influenced The Hellens
The Urartu Kingdom(860-580 B.C.) and The Phrygians(750-300 B.C.)

In southeastern and eastern Anatolia, which seem not to have been much affected by the migrations of the Balkan peoples, the Late Hittite Princedoms(1200-700 B.C.) and the Urartu Kingdom (860-580 B.C.)produced a high level of culture.

In the 8th century B.C. the Hellenes came in contact with the rich two-thousand-year-old heritage of Mesopotamia through the intermediary of the Late Hittite Princedoms living in southeastern Anatolia. The Hellenes acquired the Phoenician alphabet from Al Mina, and the mythology and figurative art which we see in Homer and Hesiod, from such Late Hittite cities as Kargamish and Malatya. The helmet of a Hellene in the 8th century, along with his shield, various belts and different hair styles, were just like Those of the Hittites. Hellenic figurative and decorative art in the 8th and 7th centuries followed Hittite styles and iconography.

Although the Urartus were strongly influenced in their art by Assyrian and Late Hittite example, they produced fine artifacts which they were able to export to Hellas and Etruscan cities.

The Phrygians were among the Balkan peoples who came into Anatolia around the year 1200 B.C., but they first appear on the scene as a political entitiyafter the year 750 B.C. The Hellenic world knew of the Phrygian King Midas as a legendary figure with long ears who turned to gold everything that the touched. The Assyrians, on the other hand , record that he qas king in 717, 715, 712 and 709 B.C. Although the powerful kingdom which Midas founded was swept away by the Cimmerians in the First quarter of the 7th century, scattered groupings of the Phrygians continued to evolve their civilization in Central Anatolia though the 6th century B.C. The Phrygian rock temples and treasures in the vicinity of Eskisehir and Afyon are quite well preserved, and among the finest works produced by their age.

Three Intriguing Anatolian Peoples:
Lydia, Caria and Lycia

The Lydians and Lycians spoke languages that were fundamentally Indo-European, but both languages had acquired non-Indo-European elements prior to the Hittite and Hellenic periods. Both alphabets closely resembled that of the Hellenes. During the reign of Creosus, fabled for his wealth (575-545 B.C.) the Lydian capital of Sardes was one of the most brilliant cities of the ancient world.

Although the Carian alphabet resembles the Lycian, the Carian language has not been deciphered to date. Herodotus says that according to a cretan legend the Carians were called Leleges and lived on the islands during the time of the Minoan Kingdom, that is, in the mid-2nd millenium B.C. The Carians themselves, however, claimed to be native Anatolians, related to the Lydians and Mysians.

The archaelogical finds pertaining to all three cultures show strong Hellenic influence. Of the three, the Lycians best kept their own character. Their monuments hollowed out of the rock are among the most interesting works of art in ancient Anatolia.

The Ionian Civilization (1050-1030 B.C.)

Following the destruction of Troy, the Hellenes established cities all along the Western Anatolian shore. In the 9th century B.C. they produced the first masterpiece of Western Civilization, the Iliad of Homer.

During the era of the natural philosophers, i.e. 600-545 B.C., Anatolian culture was of a brilliance unmatched in the world of its time, superceding Egypt and Mesopotamia Rejecting the idea of djinns, fairies and mythological causes, the natural philosophers investigated natural phenomena in a free spirit; Thales, son of the Carian Hexamyes, using the same methods we would today, predicted an eclipse of the sun for May 28, 585 B.C. This was the first prediction of a natural event in history.

During the occupation of the Persians (545-333 B.C.), Anatolia relinguished its leadership, but regained it in the Hellenistic Age (333-30 B.C.).

Throughout these centuries, Milletus, Priene, Ephesus and Teos were among the finest cities in the world, and the Anatolian architecture of this era greatly influenced Rome.

The Roman Age (30 B.C. - 595 A.D.)

The Romans developed the technique of mortaring bricks together, thereby producing arches, vaults and domes of large volume. These were the first major feats of enineering in history, and although the very first were at Rome, it soon became the turn of Anatolia Fine cities sprang up not only in the south and west of the peninsula, but also in its heartland. In all of these cities there were such monumental works as an agora, gymnasium, stadium, theater, baths and foundations, and many of them were of marble. The roads, too, were paved with marble and lined with colonnades, thus protecting the citizens from sun and dust in the summer, and from cold and mud in the winter. Water channeledinto the cities via aquedects sprang from the fountains, and a fine, well maintained network of roads and stone bridges connected the cities on the peninsula. Dozens of ancient cities in Western and Southern Anatolia, portions of them almost as they were in Roman times, fill visitors with awe.

The First Christian State in the World
The Byzantine Empire (330-1453 A.D.)

Byzantine art was born in Anatolia at the end of the Roman era. As the Roman art of sculpture and architectural decoration entered a period of decline toward the end of the 3rd century, new life was breathed into them by early Christian practitioners of both arts. One might say that early Christian and Byzantine art were an expressionistics rendering of Roman themes; where architectural space was concerned, they represented a whole new approach.

For two and a half centuries, from 300 to 565 A.D., Constantinople (Istanbul) was the leading city of the world in art and culture. The most brilliant time for the early Christian era was the reign of Justinian (527-565). Hagia Sophia, a centrally domed basilica, was built perior to this (532-539), and is the masterpiece of Byzantine art, one of the most famous works in the entire world.

The best preserved Byzantine religious buildings are Hagia Irini Church (6th and 8th centuries), the Basilica of St. John (Justinian’s reign) and the Church of Mary (4th and 6th centuries), both in Ephesus, and the Alahan Church (5th and 6th centuries) in Southeastern Anatolia. From the Late Byzantine era the best preserved and finest works are St. Mary Pammakaristos (1310) next to Fethiye Mosque, and Kariye Mosque, that is to say the Chora Church, both in Istanbul. In the latter two buildings, the multidomed ceiling harmonizes beautifully with the walls and their three-staged arches.

The first people to dwell in all of Anatolia were the Turks. The Hittites, Phrygians and Greeks lived in only part of the peninsula.

The Turks arrived in Anatolia from Central Asia by way of continual migrations and incursions, and through their policy of tolerance in government earned the love of the Indo-European peoples living on the peninsula.It was the Turks who adopted Islam, and on this basis mingled with the local peoples starting in 1071. The passage of nine centuries has resulted in present-day Turkey.

Until recently it was thought that contemporary Western civilization was based on the Greeks, but archaelogy and history now show that it goes back rather to beginnings in western and south-western

History of Turks &Turkey

The Republic of Turkey, founded in 1923, has its roots in two historical sources deep in the depths of the past. One of these resources inherited by modern Turkey is the successful and shining history of the Turks over a time frame of more than 4,000 years. The other is the fact that Turks have been settled in Anatolia since the 11th century.

The Huns
The first Turkish tribe that is mentioned in history is the Huns. Clear records about the Huns made their appearance in the 8th century B.C. Chinese sources refer to the Huns as Hiung-nu and in time, some of the Huns migrated to the West.

The Gokturks
Founded in 552 AD by Bumin Khan, the Gokturks engaged in widespread diplomatic activity. The famed Orhun epitaphs from this period are made up of the tombstone inscriptions of Tonyukuk (d.720), Kültigin (d.731) and Bilge Kagan (d.734)

The Uygurs
The rule of the Göktürks was brought to an end in the year 745 by the Uygurs, who were of the same ethnic stock as themselves. In this manner all the Turks who had converged under the banner of the Göktürks were dispersed to that of the Uygurs that the agricultural basin where they lived became known as Turkistan. In the year 1229, the Mongols put an end to Uygur sovereignty; the Uygurs however, became their cultural and political mentors.

The Turks and Islam

Contacts between the Turks and Moslems commenced at the beginning of the 8th century and some of the Turks began to favour Islam. However the pro-Arab policies of the Omayads (661-750 A.D) restricted these relations somewhat. Later, many Moslem Turks took office in the Abbside government and because of this, great interest in the Islamic world spread among the Turks beyond the River Ceyhun. Commercial caravans also played a major role in the spread of Islam into the steppes of Central Asia. The Turks became fully Moslem by the 10th century, and this resulted in the achievement to political unity. Following these developments, the first Moslem Turkish state was formed by the Karahans.

The Karahans
The Karahans ruled between 990-1212 in Turkistan and Maveraünnehir. The reign of the Karahans is especially significant from the point of view of Turkish culture and art history. It is during this period that mosques, schools, bridges and caravansarays were constructed in the cities. Buhara and Samarkand became centres of learning. In the period, the Turkish language found the means to develop. Among the most important works of the period is Kutadgu Bilik (translated as “The Knowledge That Gives Happiness”) written by Yusuf Has Hacib, between the years 1069-1070.

The Ghaznavids
The Ghaznavi state was formed in the year 963 by the Turkish ruler Sevuktekin and is one of the first Moslem Turkish states and worked relentlessly for the expansion of Islam in India. The Ghaznavids finally collapsed in 1186 and were assimilated by the Oguz.
The Turkish scholar Ebu Reyhan el-Beyruni makes this period an important one within Islamic cultural history and wrote the famed work by the poet Firdevsi, the Şehname, was also written in this period (A.D. 1009)

The Seljuks
The Oğuz, who destroyed the Ghaznavid state, succeeded in bringing Anatolia, Iraq, the southern part of the Caucasus, Azerbaijan and the north of Iran under Turkish rule. The Oğuz had first formed the Gökütrk Empire in the 6th century; after the expansion of Islam among the Turks, but among the Turks the Oguz came to be called the Turkmens.

Tuğrul Bey and Çağrı (Çakır) Bey were the grandsons of Seljuks whose name the Seljuks Dynasty adopted. In their time they, and the Oğuz, known as the Seljuks in history, subdued Horasan, defeated the Ghaznavid ruler Mesud in Dandanakan Battle and established the Great Seljuk empire in 1040.

In 1071, Alp Arslan (1063-1072) fought the battle of Malazgirt and having defeated the Byzantine Emperor’s forces in this battle opened the doors of Anatolia to the Moslem Turk.

The year 1071 is considered to be the beginning of the Turks and that of Islam Anatolia. It is following this date that the Turks fully conquered the whole of Anatolia and established the Anatolian Seljuk state there as a part of the great Seljuk Empire.

The first schooling institutions, the Moslem theological medreses, were formed in Anatolia during the time of Kılıç Arslan (1153-1192), one in Konya and the other in Aksaray. Following the establishment of these two medreses the medreses of Syrcaly in Konya (1242-1243), Karatay (1251), İnce Minareli (1251-1253), Atabekkiye (after 1251-1268), Gökmedrese in Sivas (1271), Buruciye (1271-1272), Çifte Minareli (1271), and the Cacoglu in Kirsehir (1272) were established.

The Seljuks also attributed much importance to the medical sciences and in almost all their cities medical institutions called Darush-Shifa, Darul-Afiye and Darus-Sihna and hospitals were set up. The main medical treatment centres are the Gevher Nesibe in Kayseri (1205), the Izzettin I Keykavus in Sivas (1217), the Torumtay in Amasya (1266), the Muinuddin Pervane in Tokat (1275) and the Pervaneoglu Ali in Kastamonu (1272).

Because of the Persian influence coming from Iran among the intellectuals, the administrators, the men of arts and the traders, the Anatolian Seljuk state became increasingly affected by Iranian culture and language.

The Beyliks - The Period Principalities

Political unity in Anatolia was disrupted from the time of the collapse of the Anatolia Seljuk State at the beginning of the 14th century (1308), when until the beginning of the 16th century each of the regions in the country fell under the domination of Beyliks (Principalities). Eventually, the Ottoman Principality which destroyed all the other Principalities and restored political unity in Anatolia, was established in the Eskişehir, Bilecik and Bursa areas.

On the other hand, the area in central Anatolia east of the Ankara-Aksaray line as far as the area of Erzurum remained under the administration of the Ilhani General Governor until 1336. The infighting in Ilhan gave the principalities in Anatolia their complete independence. In addition to this, new Turkish principalities were formed in the localities previously under Ilhan occupation.

During the 14th century, the Turkomans, who made up the western Turks, started to re-establish their previous political sovereignty in the Islamic world.

Rapid developments in the Turkish language and culture toot place during the time of the Anatolia Principalities. In this period, the Turkish language began to be used in the sciences and in literature, and became the official language of the Principalities. New medreses were established and progress was made in the medical sciences during this period.

Gülşehri, Nesimi (d.1404) and ahmedi (1325-1412) are the prominent Turkish language poets of the 15th century.

The Ottomans
The Ottoman Principality was founded by a Turkoman tribe living on the Turkish-Byzantine border. The geographic location of the principality and the weak state of the Byzantines combined to make the Ottoman principality the strongest state within the Islamic world by the 14th century.

When Fatih Sultah Mehmet II. conguered the Byzantine capital in 1453, the Ottoman state became the strongest of the time. The tolerant approach taken by Fatih Sultan Mehmet II toward other religions and to the adherents thereof became a tradition accepted by his successors. Following the capture of Istanbul, the Orthodox Church was freed from obedience to the Catholic Church and granted its independence.

On the other hand, the technical superiority of the Ottoman army began to be evident during the reign of Selim I. The Ottomans has added, in addition to the major part of east Anatolia, the lands considered holy in the Islamic world-Mecca and Medine and their territories.

The brightest period of the Ottoman State was during the reign of Sultan Suleyman (1520-1555) when the boundaries of the Empire spread from the outskirts of Vienna to the Persian Gulf and from the Crimea to an expanded north Africa as far as Ethiopia.

The Ottoman empire continued to acquire territory until the middle of the 17th century. In 1683, it suffered its first major defeat in the siege of Vienna.

As the losses of land and sought continued, the Ottoman Empire sought salvation in a series of reform movements and established education institutions taking after the western institutions which had shown great developments after the Renaissance.

The declaration of the “Tanzimat” Reform movement in 1839 is considered a major link in the chain of modernization events which had continued unabated since the beginning of the 17th century.

The Tanzimat Decree is considered to be a kind of constitution which gave Turkey the means to enter road to contemporary civilization.

The principles inherent in the Tanzimat Reform Decree thereby laid the basis for the constitutional regime of modern Turkey and the realization of secularism.

Despite many internal problems and disturbances during the reign of Abdülaziz (1861-1876) the effects of westernization in society became even more evident. Namık Kemal, Ziya Pasha, Mustafa Fazıl Pasha and his friends published the newspaper “Hürriyet” (Freedom) in London in the year 1864. The literary themes of the newspaper later gave way to political issues. Although it is because of these trends that the first constitution was promulgated under the leadership of Mithat Pasha in 1876, Sultan Abdülhamid II (1876-1909) used the Ottoman-Russian war (1877-7 as an excuse to dissolve Parliament and effectively put an end to this constitutional period. The Ottoman empire entered the First World War in 1914 on the side of the allied powers.

The Ottoman State emerged defeated from the war, together with its allies, and was compelled to sign the Mudrow Armistice on October 30, 1918. Also among the terms of the armistice was a provision that the cocupying powers might occupy areas deemed to be of strategic importance; the powers started therefore to occupy Anatolia on November 1, 1918 according to these terms.

On May 15, 1919, the Greeks occupied Yzmir. A national resistance movement commenced. In many areas of the country the Society For Defence of Rights (Müdafaa-i Hukuk) started to spring up, and the military arm of the society, called the Kuvayi Milliye. Started to take action.

The resistance movement was, until Mustafa Kemal landed at Samsun, sporadic and disorganized; under his leadership the resistance became cohesive, its forces progressively turned into an organized army and the movement became a full scale war of independence.

_TUNALIM ________________
NE MUTLU TÜRKÜM DİYENE!..

http://www.search-earn.com/tunalim

ÇANAKKALE'NIN TARIHI VE DOGAL GUZELLIKLE...

dannagarcia — Sun, 27 Jan 2008 16:11:23 +0100


--B İ G A--resimleri

1.Kuruluş

Bugün "BİGA" adı ile bilinen ilçe merkezimiz, eskiden de büyük bir yerleşim merkezi idi. Truva bölgesinde bulunan ilçemiz Yunanlılar tarafından "Pınar" anlamına gelen "PEGAİ" olarak adlandırılmıştır. Şehrimiz Çanakkale Orta ve Doğu Anadolu yolu üzerinde önemli bir uğrak yeri olduğu için M.Ö. 480 yılında Yunanlılara karşı harbe giden İran Kralı I. Serahas 334 yılında Anadolu’ya geçen Büyük iskender, 191 yılında aynı bölgeye gelen Roma orduları hep PEGAİ civarından geçmişlerdir. Yunan ve Roma Kaynaklarında bu konuda kayıtlar bulunmaktadır.

2.Bizanslılar Devri:

14. Yüzyıl başlarında Bizans İmparatoru II. Andronikos Paleolog Türklere karşı şehri korumak üzere bir nevi asker alan Katalanları bu bölgeye yerleştirmiştir. Bir süre sonra Bizans İmparatorunu dinleyemeyen Katalanlar bu bölgeye kendileri idare etmeye başlamışlardır.

3.Osmanlılar Devri:

Orhangazi, kentimiz ve çevresini fetih için Karaboğa adındaki kumandanını görevlendirmiştir. Bu kumandan 1364 yılında şehri alarak Osmanlı topraklarına katmıştır.

4.Milli Mücadele Dönemi:

     Anadolu’nun her yanında olduğu gibi Biga’da da Müdaafa-i Hukuk Cemiyeti, Balıkesir mıntıka kumandanı Kazım Bey’in (Kazım ÖZALP) emirleri ile 10 Eylül 1335 (Miladi 1919)’da aşağıda isimleri yazılı olan şahıslardan kurulmuştur. REİS : Müftü Hamdi Bey AZALAR : Hacı Şakir Efendi Mehmet Ağa, Hafız Abdullah Hüseyin Bey, Dızman Ahmet AĞA İzmir, Balıkesir, Bursa ve Biga yörelerinin Yunanlıların işgal ve idaresine geçtiğine dair Biga Yunan işgal kumandanı Kral Konstantin’den 1921 yılında bir ferman almış ve bu ferman şehrimizin eski belediye binasından (şimdiki kapalı çarşı)Yunan işgal kumandanı ve belediye reisi de bulunduğu halde belediye katibi Arap Zeki tarafından halka okunmuştur.

     Biga, milli mücadele yıllarında Anzavur isyanı gibi bir çok kanlı olaylara sahne olmuş menfaat çeteleri türemiştir. (Nutuk Cilt-1, Sahife: 309,392,393,395)Bu çetelerden en meşhuru Karabasan çetesi idi.

     Biga milli mücadele yıllarında bazen Anzavur kuvvetlerine, bazen de Milli Kuvvetlerin eline geçmiştir. Anzavur kuvvetleri kenti işgal ederken Edremit Kaymakamı Hamdi Bey’i, arkadaşı Kani Beyi, Jandarma Kumandanı İsmail Hakkı Bey’i ve birçok Jandarma erlerini şehit ederek girmişlerdir. Bu milli mücadele kahramanları bugün Namazgah mevkiindeki şehitlikte yatmaktadırlar.

5- Cumhuriyet Dönemi:

Osmanlı Devleti dönemlerinde Sancak Merkezliği yapan İlçemiz Cumhuriyetin ilanından sonra ilçe merkezi olmuş ve Çanakkale iline bağlanmıştır.

Cumhuriyetin ilk yıllarında geniş bir idari alana sahip olan İlçemiz, kendisine bağlı bulunan Yenice Bucağının 1945, Çan Bucağının da 1949 yılında İlçe merkezine dönüşmesi ile bucak sayısı 7’ye, köy sayısı ise 110’a düşmüştür. Böylece bugünkü ilçe sınırları teşekkül etmiştir.

ÇANAKKALE'DE Hayatın Dönüm Noktaları

SÜNNET

Sünnet düğünlerine, önceden davet edilen akrabalar ve dostlar toplanarak, sünnetten bir gece önce kına gecesi yapılır. Bu gecede yenilir, içilir ve eğlenilir. Gecenin uygun bir zamanı, sünnet çocuğunun kına yakma töreni başlar. Kına ahretlik anneleri ve çocuğun yengesi tarafından yakılır. Sünnet çocuğunun annesi de her kına yakana çember hediye ederek boynuna asar.

Ertesi gün sünnet çocuğu, mendillerle süslenmiş atlara, arkadaşları ile bindirilerek, ahretlikleri ve çok yakınlarının evlerine gidilir. Bu evlerden şerbet ikram edilir. Ancak şerbet bardağı kırdırılır ki, bu erkekliğe ilk adım atışın bir göstergesi olarak yorumlanır. Sünnet çocuğu kendi evinin önünde atın üzerinden inmek istemeyerek, babasından sünnet hediyesi olarak bir hediye bağışlamasını bekler. Mevlüt başladığında da stresli bir ortamdan ayrılmak için özel arabalarla sünnet çocuğu gezdirilir.

ASKERLİK

Gençlerin hayatında bir dönüm noktasıdır. Askerliğini yapmadan evlendirilmezler, babalar kızlarını vermez, “Askerliğini yap, adam ol, öyle gel” derler

Bir genç askerlik çağına geldiği zaman ve gitme tarihi belli olduktan sonra yakınları, arkadaşları ve köylüleri tarafından yemeğe alınır. Mesela aynı tarihlerde askere gidecek birkaç genç de olabilir. Bunların hepsi için aynı şey geçerlidir. En iyi yemekler sunulmaya çalışılır. “Askerde başına kazara bir şey gelirse boğazından benim de lokmam geçsin, benim de hayrım dokunsun” düşüncesiyle yemek vermeye çalışır. Askere gidecek olanların arkadaşları, yakın akrabaları ve ileride aksara gidecek olan aileler muhakkak davet ederler. Genç, aksara gidinceye kadar bu yemek davetleri devam eder.

Askere gidecek çocuğun ailesi, “oğlum sağ salim askerliğini yapsın herhangi bir şey olmasın” diye “kan” da akıtırlar. Yani kurban keserler. Maddi duruma göre bu bir horoz olabileceği gibi, kuzu, koyun gibi daha büyük bir hayvan da olabilir. Bütün köylüye ikram edilir.

Askere gitme günü çattığında, sabah erkenden bütün köylü, köy meydanında toplanır. Askere gidecek genç yada gençler, büyüklerinin ellerini öperler, arkadaşlarıyla vedalaşırlar, helalleşirler. Elini öptükleri büyükleri onun eline para sıkıştırırlar. “Askerde benden de bir şey yesin, içsin, boğazına gitsin” diye herkes gönlünden koptuğunca para verir. Bu her gence ayrım gözetilmek sizin yapılır.

Baba oğluyla helalleşirken “Evladım seni bu günler için büyüttüm, vatan görevi kutsaldır….” Gibi sözlerle ona şevk vermeye çalışır.

Askerlik görevini tamamlayan genç köyüne döndüğünde, ailesi, “Oğlum sağ salim vatani görevini yaptı, geldi” diye yaşadıkları sevinci bütün köylüyle paylaşmak için “asker başı” adetini yapar.

Aynı şekilde kurban kesilir, pilav yapılır. Bütün köylü ve diğer köylerden gelen yakın akrabalarla yenilir, eğlenilir.

Gençler, büyüklerinden ayrı bir grup oluşturarak farklı bir heyecan ve duygu içerisinde sohbet ederler. Bunların bir kısmı askerden daha önce gelmişler., bir kısmı da yeni gideceklerdir. Askerlik anıları, sohbet, saz eşliğinde türküler ve oyunlarla bir kutlama havasında bu adet gerçekleştirilir.

EVLENME

özellikle köylerimizde kız çocukları 12-14 yaşlarından itibaren sosyal düzenin gerektirdiği uyuma kendilerini hazırlarlar. Ailesinden, çevresinden gördüklerini kendilerine moral olarak alırlar. Yeni kurulacak evin kadın ihtiyaç maddelerini temin etme çabası içine girerler. Bu amaçla hazırladıkları eşyalara “çeyiz” denir.

Kız, erkeğin ailesi tarafından genellikle şu şekilde istenir. Erkek tarafı hatırını saydığı yakın akrabalarının kadınlarını kızın annesine, erkeklerini kızın babasına “dünür” gönderir. Allah’ın emri ile kız istenir. Yada erkek tarafı bazı yakınları ile haber vererek doğrudan kız evine gider. Aynı şekilde ister. İlk seferinde verilmezse cevap almak için gün kararlaştırılarak ayrılınır. Kararlaştırılan günde tekrar kız evine gidilir. O gün söz kesme günüdür. Ondan kısa bir süre sonra kıza yüzük, şeker, çikolata gibi hediyeler götürülür. Bazen de takı takılır. Bu takı takma işine küçük nişan denir. Bu arada büyük nişan için her iki taraf isteklerini birbirlerine bildirirler. Bazı yörelerimizde örneğin Biga İlçemizin bazı köylerinde bu istek özellikle kız evi tarafından bir kağıda yazılarak “liste” şeklinde istenir. Büyük nişan gerçek nişandır. Erkek tarafı kız tarafına vereceği hediyelerle yüzük, küpe, altın, bilezik, inci gibi geline alacağı ve takacağı bütün mücevherleri, elbiselik, gelinlik, duvak ve teli bir sepet yada bohça içine koyarak, çalgılar ve nişan davetlileri ile kız evine gider. Orada hep birlikte eğlenilir. Haftasına kız tarafı, damadın güveylik çamaşırları ve bazı eşyaları ile erkek tarafına vereceği hediyeleri alıp, düğün gününü kararlaştırmak için oğlan evine giderler. Düğüne yakın zamanda “görüşme” olur. Bu günlerde bütün akraba ve tanıdıkların hediyeleri, verenin adı söylenmek kaydıyla davetlilere gösterilir. Düğünün başlaması sokak sokak “çerez” gezmesiyle olur. Bu gezmeye gelinin yakınları çalgılar ile gelirler. Davet edilecek evlere Perşembe sabahından itibaren kalabalık halde gidilir. Ev sahibi gelenleri ağırlar, yedirir – içirir. Bu gezme işi bütün gece sabaha kadar hatta bazen ertesi günün akşamına kadar sürdüğü olur. Cuma gününün akşamı gece eğlentisi başlar. Büyük bir salonda yada boş bir alanın kenarına dizilen sandalye ve tahtalar üzerine ortada boş bir oyun yeri bırakılacak şekilde oturulur. Gelin, başına çiçekler takmak suretiyle süslenir. Yeni yetişen kızlardan başlayarak, yeni evlenmiş olanlar ikişer ikişer oyun yerine gelirler ve karşılama oynarlar. Oyun oynayanların yakınları caba dedikleri bir para atarlar. Eğlencenin bitimine yakın gelin de oyuna kalkar. İkinci gece kına gecesidir.

Kızlar, yeni gelinler ve gelin dallı- bindallı – dival denilen işlemeli kadife elbise giyerler. Yatsı namazından çıkan delikanlılar, erkek tarafı sağdıcının taşıdığı bir tepsi içindeki kınayı mum ve çiçeklerle süslenmiş olarak davul – zurna ile kız evine giderler. Çeyizaltı şarkısı denilen ve Çanakkale’nin olan aşağıdaki türküyü söyleyip oynayarak ev ev gezip çerez toplarlar.

ÇEYİALTI TÜRKÜSÜ

Karyolamın demiri Bahçelerde mor meni
Verem ettin sen beni Verem ettin sen beni
O yar benim değimli? Nasıl verem olmayayım
O yar benim olmazsa Eller seviyor seni.
Öldürürüm kendimi

Toplanan çerezle birlikte kız evine giderek eğlenceye devam ederler. Bu arada unutulan bir iki konu daha var. Cumartesi gecesi köy düğünlerinde misafir akşamıdır. Bütür köy, diğer köylerden ve dışarıdan gelen misafirlerle ilgilenir. Yedirir – içirir, yatırır.

Ayrıca gelin hamamı yapılır. Hamamda yapılan eğlenceden sonra gelin giyinip süslenir, düğüne devam edilir. Pazar günü öğleden sonra çeşitli oyunlar, eğlenceler eşliğinde köy meydanında damat tıraşı yapılır. Damat tıraşından sonra oğlan tarafı çalgılar eşliğinde yollarda oyunlar oynayarak kız evine gelir. Kız tarafından sağdıçları gelinin bir eşyasının saklayarak vermeyeceklerini söylerler, nazlanırlar, bahşişlerini alarak verirler. Bundan sonra gelin bir arabaya yada atın üzerine bindirilir. Yollarda dolaşarak oğlan evine varılır. Evin kapısında yüksekçe bir yere koltuk yapılır. Gelin herkese gösterilir. Kapıda bekleyen damat bir tas içine koyduğu buğday, para , şeker gibi maddelere gelinin üzerinden davetlilere doğru serper. Yatsı namazından sonra damat gerdeğe girer. Böylece düğün tamamlanmış olur.

ÖLÜM

Biri öldüğü zaman, hemen camiye bildirilir ve sela verilir. Eğer ölünün yakınları gelecekse, 24 saat bekletilir. Bekleyecek olan mevta, şişmesin diye, üzerine makas veya bıçak konur. Çenesi düşmesin diye, çenesi bağlanır. Bacakları ayrık olmasın diye, iki ayak baş parmağı birbirine bağlanır.

Eve hoca çağrılıp, mevtanın üstü başı soyulup, teharet aldırılır ve rahat döşeğine yatırılır. Kazanlar kurulup, su hazırlanır. Yıkandıktan sonra camiye götürülür. Cenaze namazı kılınır.

Cenaze namazı kılındıktan sonra, mezarlığa götürülüp defnedilir. Burada dua edilir ve hoca talkım verir yani, mevta uyandırılır. Evde eş dost toplanır. 45 yasin okunur, hatim indirilir. Mevtanın namaz, oruç gibi günahları var ise, Allah affetsin diye hocanın hesapladığı para bölünüp, elden ele gezdirilir ve ihtiyaç sahiplerine verilir. Bu işleme, devir yapmak denir. Mevta zengin ise, tam devir yapılır. Yani daha fazla para dağıtılır. Fakir ise, yarım devir yapılır. Yani daha az para dağıtılır.

Mevtanın ayakkabıları kapı önüne konulur. Bu, mevtanın evden çıkıp gittiği anlamına gelir. En geç yedisine kadar, ölünün en az bir kat çamaşırı bir fakire verilir.

Yedi gün süresince, her akşam ile yatsı arası tebareke ve yasin okunur. Yedinci gün mevlüt okutulur.

40’ıncı gününde; ölünün burnunun düştüğüne inanılır ve helva pişirilir. 52’sinde ölünün etlerinin kemiklerinden ayrıldığına inanılır ve acısını duymasın diye 52. dua ve mevlütü okutulur.

Daha sonraki günlerde, ölünün yakınları istedikleri zaman onun arkasından dua okurlar. Özellikle bayram ve arife günleri mezarlık ziyareti yapılıp, ölüler için dua edilir.

ÇANAKKALE RESİMLERİ

Doğu ile Batı kültür hazinelerinin kucaklaşarak, antik destanlarla beslenip gerçekliğe ulaştığı, tarihi mekan Troia Çanakkale il sınırlarında ve merkeze 30 km. mesafede, Tevfikiye ve Çıplak köyleri yakınında bulunmaktadır.

Coğrafi açıdan oldukça stratejik bir noktada bulunan Troia iki kıta arasında ticaret yollarının da buluştuğu önemli bir konuma sahiptir.

Troia Kralı Priamos'un oğlu Paris Tanrı Zeus tarafından Dünya'nın ilk güzellik yarışmasının yapıldığı İda Dağı'nda en güzeli seçmek üzere görevlendirilmiştir. Tanrıçalar Aphrotide, Hera ve Athena en güzele verilecek altın elma ödülüne sahip olma isteğiyle yarışmaktadırlar. Tanrıçaların hepsi Paris'e en güzel seçilmek için vaadde bulunurlar. Hera, Paris'e Asya ve Avrupa'nın krallığı'nı; Athena, Troya'lıları Akha'lar üzerine muzaffer etmeyi; Aphrodite zevce olarak dünyanın en güzel kadınını vaat eder. Paris bunun üzerine Aphrodite'i en güzel seçer ve bir zaman sonra Sparta,ya kralla görüşmek üzere elçi olarak gönderilir. Paris Sparta Kralı Menelaos'un eşi Helena'yı görür görmez aşık olur. Helena'da Paris'ten etkilenir. Paris ve Helena Troia'ya kaçarlar. Karısının zorla kaçırıldığını düşünen Menelaos, Helena'yı almak üzere büyük bir Akha ordusu ile Troia'ya doğru yola çıkar ve 10 yıl süren Troia savaşını başlatırlar.

Toplam 9 yerleşim evresinin tespit edildiği tarihi kentin 5000 yıl önce kurulduğu ve çeşitli uygarlıklar tarafından iskan edildiği görülmektedir.

Troia 1 Dönemi M.Ö. 3000 – 2500 yıllarına tarihlenmekte olup, Erken, Orta, Genç Troia 1 olarak değerlendirilmektedir. Döneme özgü balıksırtı şeklinde örülmüş duvarlar ve aletlerde bakır ve bronz kullanıldığı görülmektedir.

Troia 2 Dönemi, üst üste oluşan 7 kattan 3 ana evresi ile 2a, 2b, 2c,isimleri ile belirtilmektedir. Troia 2'de çark kullanımı başlamıştır. Altın, gümüş ve elektrondan yapılmış takılar, süs eşyaları, kap formları bulunmuştur.

Troia 3 Dönemi diğer dönemler kadar gelişme göstermemiştir.

Troia 4 Dönemi ve 5 Dönemleri M.Ö. 2200 – 1800 ile tarihlendirilmektedir.

Troia 6'da bulunan ithal Miken ve Kıbrıs kapları Troia 7 Dönemin'de de karşımıza çıkmıştır. Troia 7 Döneminde büyük bir yangının izleri mevcuttur.

Troia 8'de yapılan arkeolojik araştırmalarda muhteşem Athena Tapınağı ve iki altara ait buluntular ele geçirilmiştir. Buluntuların en eskisi M.Ö.7. Yüzyıldan önceye tarihlenmektedir.

Troia 9, Roma Dönemi'nde iskan edilmiştir Bu döneme ait önünde mozaik döşemesi bulunan yapı kalıntısı, tiyatro ve bouleuterion oldukça etkileyicidir.

Troia'dan elde edilen arkeolojik bulgular Çanakkale Arkeoloji Müzesi ve İstanbul Arkeoloji Müzesi'nde

Assos, Eski Anadolu'nun batısında, Troas bölgesinin güney kıyısında, 238 metre yüksekliktebirbazalt tepesi üzerine kurulmuş, Çanakkale'nin 87 km güneyinde Ayvacık İlçesine bağlı antik kalıntılarla dolu tarihi ve turistik bir beldedir.Yer yer yüksekliği 20 metreye ulaşan il 12 değişik kapının yer aldığı yaklaşık 3200 metrelik surlarla çevrilmiştir

Assos, Lesvos (Midilli) adasındaki Meyhymna şehrinden gelen Aioller tarafından kurulmuştur. Assos'un önemi, özellikle Alexandrıa Troas'tan Adramytteion'a oradan da Bergama'ya kadar giden yola hakim olmasıdır. M.Ö. 6:yüzyılda Athena Tapınağı inşa edilmiştir. Denize doğru inildikçe, agoralar, Gymnasium ve Tiyatro binası bulunmaktadır. Assos Soktates'in yaşadığı ve tarihte ilk felsefe okulunun kurulduğu yerdir.

Eski çağlardaki adı Tenedos olan ada Ege denizinin kuzeydoğusunda yer almaktadır. Çevresi 14 mil olan ada Çanakkale Boğazı'na 15 mil, Limmi'ye 30 mil, Midilliye 33 mil mesafededir. Adaya ulaşım Ezine ilçesi Geyikli beldesi Yükyeri feribot iskelesinden yapılmaktadır. Adanın iskeleye uzaklığı 3,4 mildir. Ada'nın bu küçük adalarıyla birlikte yüzölçümü 42 kilometrekaredir.

Adanın, kuzeydoğusunda Eskikale burnu, Erenler burnu; doğusunda Tarabya Burnu, Saritas Burnu,; güneyinde Tuzburnu, Kocatarla, Mermer Burnu, Suluçeşme Burnu, Habbeli Burnu; batısında Batı Burnu; kuzeyinde Killik Burnu olmak üzere on iki burnu vardır. Bu burunlar arasında Liman Koyu, Değirmenler Koyu, Poyraz Limanı, Çanak Limanı, Çapraz Limanı, Çanak limanı, Kocatarla Limanı, Logar Limanı, Ayana Limanı, Ayazma Koyu, Sulubahçe Koyu, Habbeli Koyu olmak üzere on iki adet koy vardır. Ege Denizi'nin en önemli dalış noktalarından birisidir Bozcaada. Bu koylara Adadaki dalış merkezi tarafından dalış turları düzenlenmektedir.

Ada'nın en ucunda Batı Burnunda özel bir şirkete ait 17 tribünden oluşan yılda 30 milyon kilovat saat elektrik üreten elektrik enerjisi santrali bulunmaktadır.

Bozcaada'da çok sayıda plaj vardır. En büyük doğal plajı Ayazmadır.

Bozcaada'ya yaklaşıldığında bir Venedik Kalesi dikkat çeker. Tarihi Finikelilere kadar uzanır. Venedik, Ceneviz ve Bizanslılar tarafından kullanılan kale, Çanakkale Boğazı'nın önemi nedeniyle Fatih Sultan Mehmet döneminde onarılmıştır.

Bağları ve Şarapları ile ünlü Ada'da 26 – 27 Temmuz günleri geleneksel Bağ bozumu şenlikleri düzenlenir.

Adada konaklamak için her talebe uygun otel ve pansiyon bulunmaktadır.

Ege Denizi'nin kuzeybatısında 95 km kıyı şeridi uzunluğuna sahip Gökçeada eski adıyla İmroz, Türkiye'nin en büyük adasıdır. Türkiye'de güneşin en son battığı yer adanın Kömür ve İnce Burun yöresidir. Ada 289 kilometre büyüklüğünde, batı uzunluğu 29.5 km, kuzey ve güney uzunluğu ise 13 km'dir. Gökçeada Çanakkale'den izlenen rotaya göre 32 mil, Gelibolu yarımadasındaki Kabatepe Limanına 14 mil, Bozcaada'ya 33 mil, Limni'ye 16 mil, Semadirek adasına 14 mil uzaklıktadır. Kıyı şeridinin toplam uzunluğu 46 mildir.

Dünü, bugünü ve yarınlarıyla gündemde yerini alacak olan Gökçeada yüzyılların içinden geçerek günümüze Grek kültüründe eski Rum köylerini, manastırlarını, kiliselerini taşımış, Türk ve Rum toplumlarının kaynaşarak dostluk ve kardeşlik içinde nasıl yaşanacağını gösterdiği yerdir. Ada etrafında kutsal çeşmeler ve manastırlar bulunmaktadır.

Gökçeada, vahşi doğasında göz alabildiğince uzanan kumsalları( Marmoros Plajı, Yıldız Koyu, Kefaloz, Yıldızkoy, Gizlikoy, Kuzulimanı, Kaleköy, Güzelceköy) , pırıl pırıl denizi, ile yeşili ve maviyi birleştiren kendine has örgüsü ile geçmişle bugünün birlikte yaşandığı harika bir doğa güzelliği ve çeşitli kültürlerin buluştuğu camiler, kiliseler, manastırlar, Eski Rum evleri ve modern mimari örnekleri bir arada bulunmaktadır.

Ada'nın Güney sahillerinde Akdeniz iklimi Kuzey sahillerinde ise Marmara iklimi sürmektedir. Hakim rüzgarlar lodos ve poyrazdır. Senenin büyük bölümünde rüzgarlar devamlılık sağlar.

Gökçeada su kaynakları çokluğu bakımından dünyanın 4. adası durumundadır. Türkiye'nin İlk Su Altı Milli Parkı TÜDAV'ın girişimleriyle Gökçeada'da kurulmuştur. Araştırma, koruma ve eğitim amaçlı kurulan Gökçeada Deniz Parkı, 200 metre genişliğinde ve 1 mil uzunluğundadır.

Ada'nın ekonomik yapısı tarım, hayvancılık, kamu hizmetleri ve turizme dayanmaktadır. Tarımda en önemli faaliyet zeytincilik ve hububat üretimidir.

Gökçeada'ya Çanakkale'den ya da Eceabat – Kabatepe Limanı üzerinden ulaşım sağlanmaktadır.

Gezi Rehberi

TUNALIM

TURKEY OF PHOTOS

dannagarcia — Sun, 27 Jan 2008 16:04:36 +0100

Curved street in winter, Istanbul, 2004

Sardes, 2003

Dog crossing the road, 2005

Wooden house in winter, Istanbul, 2004

Lake Meke, 2003

Golden Horn in winter, Istanbul, 2006

Country road at dusk, 2003

Returning Home, Ardahan, 2004

Pigeons in winter, Istanbul, 2004

Nymphaios, 2004

Suburban train, Istanbul, 2004

Ferry captain on a rainy day, Adiyaman, 2004

Winter in the city, Istanbul, 2004

Village in Cappadocia, 2003

Railroad in winter, 2003

Aphrodisias, 2003

Three geese after the rain, 2003

Trams in Beyoglu, Istanbul, 2004

Hasankeyf, 2004

Boy in the winter, Istanbul, 2004

Ships in the Bosphorus, 2004

Sultanahmet square in winter, 2004

Ishakpasa palace, 2005

Public beach, Istanbul, 2006

Old city of Ankara, 2004

Ruins in Harran, 2004

Sheep near Caldiran, 2004

Football players near Mount Agri (Ararat), 2004

Fishermen on the Blacksea coast, 2004

Girl on the railroad, 2003

The village, 2004

Stormy weather on the Galata bridge, 2004

Road by the lake, 2004

Golden Horn, Istanbul, 2004

_________________
Tunalım...

http://www.search-earn.com/tunalim

CULTURE TURGUIE

dannagarcia — Sun, 27 Jan 2008 15:47:27 +0100

HistoriaTurguie

HistoriaTurguie

Los comienzos de la humanidad La Caverna de Karain guarda las primeras huellas de la humanidad en tierras anatolias. Pertenecen al periodo paleolítico pues se remontan a hace unos 100.000 años a.C. aunque el número de asentamientos aumentó considerablemente alrededor del año 8.000 a.C. De esta época se han encontrado asentamientos en Çayönü y Hacýlar. En Çatalhöyük hay hasta doce yacimientos que oscilan entre los 6.500 y el 5.650 a.C. nos han revelado la primera urbanización organizada en la historia de la Humanidad, con una población de unos cinco a diez mil habitantes.

Entre los siglos V a.C. y III a.C. se desarrolla la cultura asiria, sobre la zona de Kultepe. Por aquel entonces ya tenían desarrollado una importantísima red comercial, donde se importaban y exportaban todo tipo de productos.

La cultura hitita

Los hititas fueron los primeros en fundar un estado indoeuropeo en el año 1.800 a.C. Este pueblo llegó a dominar Babilonia. Los hititas cobraban impuestos y concedían autonomía a los pueblos siempre que no opusieran resistencia. Su máximo esplendor duró entre el 1.450 a. C. hasta el año 1.200 a.C. Fue entonces cuando los tracios y otros pueblos comenzaron a invadir el Imperio Asirio, dejando solo pequeños asentamientos. A su época se la conoce como el Imperio Nuevo, con capital en Hattuþaþ (la actual Boðazköy).

Entre los siglos XV y XIV a.C. los hititas se enfrentaron a los hurritas, pueblo que se localizaba en la región del Alto Eúfrates, con el Imperio de Mitanni y con os bárbaros de la región del Ponto. Así, los hititas ensanchaban su imperio desde la Región del Mármara hasta los países a lo largo del Río Eúfrates.

Con el siglo XIII llegaron los primeros enfrentamientos con los egipcios. Durante el reinado de Ramsés II los enfrentamientos por la repartición de Siria llevaron a la rubrica del primer tratado de paz de la historia, firmado en Kadesh en el año 1285 a.C.

Pero en los últimos siglos del Imperio, la organización se fue debilitando hasta que en el siglo VII se formaron las ciudades soberanas. Los hititas dejaron para la posteridad un importantísimo legado artístico que demuestra el desarrollo de esta gran cultura. Los principales yacimientos arqueológicos se encuentran en Hattuþaþ, Yazýlýkaya, Alacahöyük, Malatya, Karkamiþ, Sakçegözü, Zincirli y Karatepe.

Las civilizaciones de Urartu y Frigia

Junto al Lago Van, hacia el año 1.000 a.C., mientras que el Imperio Hitita se está deshaciendo, comienza a desarrollarse una cultura que alcanzaría un desarrollo increíble, la Urartu, probablemente descendientes de los hurritas. Su mayor logro fue el desarrollo de la metalurgia y el bronce hasta el siglo VI a.C. Los asentamientos más importantes de esta cultura se encuentran en Altintepe, Toprakkale y Çavuþtepe aunque hay más repartidos por toda Antolia Oriental.

En el siglo XIII a.C., los frigios cruzaron el estrecho de Dardanelos y el estrecho del Bósforo. Se asentaron sobre la región septentrional de la Anatolia Central, donde crearon una poderosa civilización muy avanzada.

Las primeras fuentes escritas que mencionan a los frigios (La Iliada) dicen que fueron los aliados de los troyanos en la Guerra de Troya. Esta civilización ha dejado muestras artísticas repartidas por asentamientos en Gordion, Aslankaya, Aliðar, Alaca y Pazarlý, antes de borrarse del escenario de la historia durante el periodo de la gran invasión persa del siglo VI a.C.

Lidios, licios y carios

Los carios eran descendientes de los lelegianos inmigrados a Anatolia durante la época de la civilización micénica del rey Minos. Los lidios y los licios, según se cree, eran los pueblos autóctonos de Anatolia, Zante, la Capital de Licia, nos da las obras de arte más bellas de esta cultura original (600 200 a.C.).

Sardes fue la capital de Lidia. Se desarrolló entre el 600 y el 200 a.C. y fue la mayor fuente de inspiración de arte helénico de Anatolia. Se cree que probablemente fueron los primeros en acuñar moneda. El más famoso de sus reyes fue el rey Creso, cuya capital se asentaba cerca de la zona del actual río Gediz.

En cuanto a la civilización caria, se desarrolló en ciudades como Halicarnaso (la actual Bodrum), Afrodisias, Miletos y Esmirna (la actual Ýzmir). En Halicarnaso está una de las siete maravillas del mundo, el monumento funeral del sátrapa persa Mausolo. En cuanto a Afrodisias, probablemente sea una de las ciudades más bellas de la antigüedad.

Los pueblos marineros

A partir del siglo XII a.C. los pueblos marineros que los antiguos egipcios llamaron `pueblos del mar´, invadieron no solamente las tierras de Anatolia, sino también todo el Oriente Medio. Los acadios, los lelegianos, los jonios, los dorios, los griegos, los micénicos, llegaron unos tras otros... Tuvieron que atravesar el estrecho de los Dardanelos para poder establecerse en las costas del Mar Negro, para lo cual tenían que pagar peaje a los troyanos. En La Iliada se cuenta como vencieron a los troyanos y consiguieron cruzar el estrecho sin pagar.

Los pueblos del mar se asimilaron con los pueblos autóctonos de Anatolia, cuyas culturas se mezclaron y se enriquecieron. El culto a la diosa madre Cibeles, que existía en Anatolia desde tiempos inmemoriales, fue adoptado por los Pueblos del Mar mientras que el poderoso Zeus se debilitaba frente a Artemisa en Jonia y Afrodita en Caria.

De esta forma, la cultura de los recién llegados se asimiló a la de los pueblos autóctonos de Anatolia, dando lugar a la civilización helenística, que dejó los legados de personajes de la talla de Tales, Diógenes o Estrabón. Las civilizaciones de Anatolia alcanzaron los niveles más altos en la filosofía, las matemáticas, la geometría, la astronomía, la astrología, la pintura, la escultura, el mosaico, la cerámica y muchas otras ciencias y artes.

La invasión persa

Los persas empezaron a invadir Anatolia a partir del siglo V a.C. llegando a Grecia durante los reinados de los emperadores de Ciro, Dario y Jerges. No todo fueron victorias, los persas perdieron batallas vitales como las de Maratón, Salamina y Platea aunque la dominación continuó hasta el siglo IV a.C.

La Época Helenística

Uno de los momentos de oro de la cultura europea y asiática comienza con la llegada de Alejandro Magno a las tierras de Anatolia, en el año 334 a.C., es la época helenística.

El emperador consiguió minar al Imperio Persa venciendo varias veces a Dario, extendió su dominación hasta la India; mientras tenía un pie en las civilizaciones orientales, era venerado en Egipto como el hijo del dios Amon y adorado en todo el país persa. Sin duda, Alejandro Magno impulsó la síntesis entre las civilizaciones occidental y oriental.

El reino de Pérgamo, que se fundó después de su muerte y dominó en Eolia y Jonia (283 133 a.C.) alcanzó un nivel de civilización sin igual, creando las ciudades más bellas y prestigiosas de Anatolia, como Hierápolis o Antalya. Mientras, en Bitinia, se desarrolló un arte con un alto nivel artístico pero con un carácter más oriental.

La época helenística constituye el mayor desarrollo en ciencias como la arquitectura y la urbanística. Es la época de la fundación de la Escuela de Arquitectura Jónica. Gracias a ella se construyeron templos tan bellos como Artemisia, Dídimo o Euromos ciudades tan bien planeadas como Priene, Mileto, Teos o Magnesia. Pero no era esta la única cultura que estaba alcanzando su mayor esplendor cultural. En Pérgamo existía una biblioteca con más de 200.000 pergaminos, era, sin duda, el mayor centro científico de la época.

Época romana

A la muerte del último rey de Pérgamo, Atalo III (133 a.C.), Pérgamo pasó a formar parte del Imperio Romano. Los romanos vencieron al rey Mitrídates del Ponto y llegaron a extender su territorio por toda Anatolia. Los recién llegados también aportaron su granito de arena al desarrollo cultural, con grandes construcciones en ciudades como Éfeso, Mileto, Foçea, Tarsus, Filadelfia, Tralles (Aydýn) y Assos. También fundaron nuevas ciudades como Iconio (Konya), Cesarea (Kayseri) y Sebsteia (Sivas).

Zonas como Pamfilia, donde estaban Perge, Side, Aspendos, Jaunos, Antifelos, Mira y Termessos, alcanzaron su máximo apogeo. El reino de Comagene se desarrolló en un breve periodo (69 34 a.C.) en la zona de la Anatolia oriental. Esto no impidió que consiguiera construir uno de los santuarios más hermosos de Turquía en el Monte Nemrut.

El Cristianismo y Bizancio

Muchos de los episodios del Antiguo Testamento se desarrollaban en Anatolia, de ahí que de siempre se considera a esta zona tierra sagrada. El arca de Noé se había quedado atrapada en el monte Ararat, Abraham había vivido en Urfa y Harran. Tras la fundación del cristianismo, San Pablo nació en Tarso y recorrió Anatolia, los apóstoles adoptaron por primera vez el nombre de `cristiano´ en la caverna de San Pedro de Antioquia (la actual Antakya), San Juan Evangelista escribió su evangelio en Éfeso y la Virgen María pasó sus últimos años de visa y murió en la misma ciudad. Las siete iglesias del Apocalipsis fueron fundadas en estas tierras y los primeros concilios ecuménicos fueron organizados en Nicea (Ýznik), Éfeso y Calcedonia (Bitinia).

Una de las fechas claves para la historia de Turquía es el año 330 cuando Constantino el Grande trasladó su capital a Constantinopla, la `ciudad de Constantino´ (Ýstanbul). Poco después, se adopta el cristianismo como religión oficial del estado bizantino convirtiendo la ciudad en el centro de una gran civilización.

El Imperio Bizantino no solo desarrolló obras artísticas de gran calidad, sino que consiguió resistir a los ataques árabes (siglo VII) y de los primeros pueblos bárbaros (XI). Las tierras de Anatolia fueron el escenario de once cruzadas. En 1071 el emperador romano Diógenis fue vencido por los turcos selyuquíes, en la batalla de Mantzikert (Malazgirt). Es el comienzo de la decadencia del Imperio Bizantino. Constantinopla sería conquistada en 1453.

Los Selyuquíes, los Otomanos y la República de Turquía

Los clanes y tribus nómadas turcos habían desarrollado su civilización en Asia Central durante más de mil años, huyeron hacia Anatolia debido a la sequía y la hambruna que asolaba sus tierras. A su llegada a la península de Anatolia ocuparon vastas tierras fértiles inhabitadas y se asimilaron con los pueblos autóctonos. Es el comienzo de una nueva época. Nacieron así dos de los más poderosos reinos de la península: los selyuquíes de Anatolia que reinaron desde mediados del siglo XI hasta mediados del siglo XIII cuando la gran invasión mongólica devastó Anatolia y los turcos otomanos que fundaron uno de los imperios más grandes del mundo entre los siglos XIVXX durante los cuales adornaron este país con numerosas obras de arte crearon nuevas riquezas y bellezas.

Los selyuquíes fueron los que fundaron el primer estado turco en Anatolia, no intervinieron de ninguna manera ni en las creencias, ni en las formas de vivir de los distintos pueblos que habían inmigrado a estas tierras antes de ellos y habían adoptado la fe cristiana durante la época bizantina; al contrario, acabaron con las opresiones feudales existentes sobre estos pueblos y lograron establecer un orden público.

Los turcos otomanos buscaron y consiguieron una paz interna lo que ha posibilitado la convivencia pacífica de un amplio mosaico de pueblos en Anatolia durante un periodo de más de mil años.

Antes de la llegada de los turcos, las rutas comerciales más importantes (la ruta de la seda, la ruta de las especias, la ruta de Marco Polo...) pasaban por Anatolia. Buscando mejorar y aumentar ese comercio, los selyuquíes construyeron centenares de caravasares sobre estas mismas rutas para resucitar el comercio entre Europa y el Lejano Oriente, interrumpido durante la decadencia del Imperio Bizantino.

Los otomanos fueron los que impulsaron el avance en la arquitectura, con un estilo propio, una vez que dejaron la vida nómada para asentarse. El máximo desarrollo se dio en Ýstanbul con mezquitas, baños, albergues de caridad, escuelas, fomentando el arte en todas sus formas.

El viejo Imperio Otomano se mantuvo hasta el fin de la Primera Guerra Mundial cuando nació la República de Turquía en 1923 después de una penosa Guerra de Independencia. El fundador de la nueva república fue Atatürk.

Turquía es un estado laico y democrático. Un país en vías de desarrollo gracias a una política económica, adoptada desde 1923, formando una parte vital del mundo occidental. Es una República basada en un sistema parlamentario democrático. La Asamblea Nacional es elegida por el pueblo y el poder ejecutivo recae en el Consejo de Ministros presidido por el Primer Ministro. Turquía es miembro de la OCDE (Organización de Cooperación y Desarrollo Económico), de la Organización de Cooperación Económica del Mar Negro, de la OTAN, del Consejo de Europea, del Parlamento Europeo, de la Asociación de la Conferencia Islámica, así como miembro asociado de la Unión Europea.

La economía turca se basa principalmente en el turismo pues disfruta de uno de los legados de la historia más importantes del mundo así como la naturaleza que se desarrolla en todo su esplendor. El cultivo de trigo, arroz, algodón, té, tabaco, avellanas y frutas es otro de los puntos fuertes de la agricultura. A través del Plan de Desarrollo del Sureste (GAP) se ha desarrollado enormemente este sector, a través de canales, centrales hidroeléctricas y canales de regadío. Este plan incluye la Presa de Atatürk que está dentro de las diez presas más grandes del mundo. Además, parte de la población trabaja en las minas de carbón, cromo, hierro, cobre, bauxita y azufre.

Geogafía

Turquía, con sus 814.578 kilómetros cuadrados, repartidos entre Tracia Oriental, en Europa, y la Península de Anatolia, en Asia, disfruta de grandes cordilleras como Tauro, inmensas mesetas como Anatolia Central, grandes ríos como el Dicle (Tigris) y el Fýrat (Eúfrates), además de una extensa costa.

La parte europea y el territorio asiático están separados por el `Ýstanbul Boðazý´ (Bósforo), el Mar Mármara y el `Çanakkale Boðazý´ (Estrecho de Dardanelos). La Península de Anatolia tiene una superficie de 23.000 kilómetros cuadrados. La Meseta de Anatolia Central, oscila entre los 800 metros y los 2.000 2.200 metros sobre el nivel del mar de la zona este. Está atravesada por quince ríos entre los que destacan el `Dicle´ (Tigris) y el `Fýrat´ (Eúfrates), ambos nacen en territorio turco. Junto a los ríos, los grandes lagos. El de mayor extensión es el Lago Van, situado a unos 1.646 metros de altura y con más de 3.788 kilómetros cuadrados de extensión.

Turquía cuenta además con amplias zonas montañosas. Así, paralela a la costa mediterránea, están los Montes Tauro cuya altura máxima alcanza los 4.000 metros de altura y las más bajas los 2.500 metros. A lo largo de la costa del Mar Negro se extienden los Montes Pónticos cuya altura oscila entre los 1.500 metros y los 3.600 en la zona este. Turquía disfruta de más de 8.333 metros de costa.

Gracias a la abundancia del agua, en la meseta, entre las montañas que llegan hasta el Mar Egeo, se formaron hace miles de años varios fértiles valles regados por los ríos Meandro, Caistro, Pactolo o Selinus, entre otros. Las tierras que rodean al Mar de Mármara son también las tierras fértiles.

Al este de la cuenca del Lago Salado se extiende la parte más alta de la meseta, donde están los volcanes que oscilan entre los 3.000 y los 4.000 metros de altura. El más alto es Ararat con 5.165 metros de altura.

Gente y costumbres

Un total de sesenta y cinco millones de personas viven en Turquía. De ellos, unos tres millones viven en el extranjero y el setenta por ciento de la población de Turquía vive en las ciudades. El treinta por ciento en las zonas rurales. Las ciudades más pobladas son Ýstanbul, Ankara, Ýzmir, Adana, Antalya y Bursa. La población turca es una población joven, debido a la alta natalidad.

Uno de los mejores sitios para conocer el carácter abierto del pueblo turco son los cafés o `kahve´. Aquí se reúnen los hombres a tomar café o a jugar al `tavla´. Se puede fumar una pipa `Nargile´ en los cafés de Turquía.

Los turcos se distinguen por su carácter hospitalario y por la extraordinaria manera en la que atienden a sus invitados o konuk. Así, una comida en una casa turca puede durar horas, pues además de cubrir las necesidades básicas, hay que disfrutar de una buena conversación. Casi todos los turcos de clase media hablan una lengua extranjera por lo que las distancias idiomáticas se salvan enseguida.

Arte y cultura

Música Dos son las ramas principales en el mundo musical turco: la refinada

música de la corte otomana y la música popular, procedente de las estepas asiáticas. Los `Aþýk´ o trovadores han transmitido esta última a lo largo de los siglos, cantando de pueblo en pueblo acompañados del `saz´, instrumento musical parecido a la mandolina. La música militar otomana y la música religiosa de los Derviches Danzantes o `Mevleviler´ completan el conjunto de la música popular. La primera es interpretada por el `Mehter Takýmý´, en el Museo Militar de Istanbul. La música ritual que acompaña la danza de los Derviches, está dominada por el sonido de la flauta `ney´. En diciembre, en Mevlana, se toca esta música durante las ceremonias conmemorativas.

Baile

El baile es una de las formas de expresión artística más variadas de Turquía. Cada una de las culturas turcas tiene el suyo propio. Por ejemplo, el Horon es el baile del Mar Negro. Es un baile masculino en el que cada hombre va vestido con un traje negro muy ajustado con adornos de plata, moviéndose rápidamente al son del `kemençe´, un instrumento musical muy parecido al violín.

El Kaþýk Oyunu o `Baile de la Cuchara´ es típico de la zona de Konya y Silifke. Es un baile en el que participan hombres y mujeres vestidos con trajes de vivos colores al ritmo que producen con las cucharas que llevan en las manos.

La danza egea es el Zeybek. Es una danza masculina de ritmo lento. Cada uno de los hombres simboliza el ritmo y el coraje, reciben el nombre de `efe´. El Kýlýç Kalkan es la danza de Bursa. En el baile participan sólo hombres ataviados con el traje de los primeros soldados otomanos. Al ritmo que producen las espadas chocando unas contra otras y sin música, reproducen la conquista otomana de la ciudad de Bursa.

Deportes Nacionales

Son cuatro los deportes nacionales:

· Yaðlý Güreþ es una lucha cuerpo a cuerpo en la que los hombres van embadurnados de aceite. El campeonato tiene lugar cada año en junio, en Kýrkpýnar, muy cerca de Edirne.

· Cirit Oyunu es un deporte que suele practicarse en el este de Turquía. Consiste en un tipo de lucha en la que los competidores van montados a caballo han de coger las jabalinas que se lanzan al aire.

· La Deve Güreþi es una lucha de camellos propia de Selçuk (Izmir).

· Boða Güreþi es la lucha taurina propia de Kafkasör, cerca de Artvin.

Los baños turcos

Esta costumbre es sin duda una de las más apreciadas tanto dentro como fuera de Turquía. Los estrictos preceptos de aseo de su cultura y religión, han hecho que, desde la Edad Media, el `hamam´ o baño público esté presente en cada población. Con el `peþtemal´ puesto (una fina toalla de tela) se pasa a la zona de masaje y el `tellak´ (hombres) o `natýr´ (mujeres), una especie de masaje, se consigue la limpieza profunda de la piel y la reactivación de la circulación sanguínea.

Gastronomía

Los turcos muestran su gastronomía como una de las grandes virtudes del país y no es para menos. La mesa turca se prepara con los ingredientes más frescos, buscando la más armónica de las combinaciones.

Los restaurantes suelen abrir las veinticuatro horas del día y tienen en cualquier momento, una gran selección de sopas, entrantes, platos de verdura y carne, ensaladas, postres dulces y las irresistibles frutas. Cuatro mares bañan el país por lo que los pescados y mariscos no podían ser más frescos y selectos.

Entre los entrantes o `mezeler´ están algunos tan apetitosos como el arnavut ciðeri, el çerkez tavuðu, o las tarama, salsa de huevas con pescado. Las más originales son las que se preparan con yoðurt, como la yayla çorbasý. Entre las carnes destaca el cordero, preparado, por ejemplo en un döner kebap. Los pilav son los platos que llevan arroz como el iç pilav. El aceite de oliva, zeytinyaðlýlar, acompaña a platos como las berenjenas o las judías rojas.

Los börekler o hojaldres suelen ir rellenos de carne picada, verdura o queso. El pepino rallado con yogur aderezado, se conoce con el nombre de cacýk. Los dulces postres van rellenos de pistachos como el baklava.

Turquía se distingue además por sus cervezas y por sus vinos. El raký es un tipo de anisete que suele acompañar a los entremeses y que se bebe acompañado de agua. El té y el café turco son una auténtica maravilla. Los turcos son aficionados al primero, por lo que suelen ofrecerlo en todos los sitios.

KAYNAK:T.C.Kültür ve Turizm Bakanligi.......TUNALIM..